|
KoooooLpa
Üyelik tarihi: Dec 2006
Mesajlar: 4,743
Tecrübe Puanı: 12 
|
Merhabalar,
Oğlum şu anda 6 yaşını bitirmek üzere, 23 Kasım 2001 doğumlu balım.
Benim hamileliğim çok sıkıntılı geçti. Ta o zamandan belliydi demek ki ikimizin de çekecekleri sıkıtılar…
Normal doğum olmadı, sezaryen yapıldı. 22 Kasım gece saat 01.00’de sezaryene gün almıştık.
Abim dolmuşta çalışıyordu, doğuma dolmuşla gittim. Ayıp ya; abimin yanında bağıramadım bile.
Hele bir annem var; ben sancılar içindeyken, o Ramazan diye oğlumun babasını falan doyuruyor! Allah’ım ne yapacağımı şaşırmıştım. Nasıl kızıyorum; ben ne haldeyim, onlar ne düşünüyor diye…
Neyse, doğuma gittik. Doktora ulaşılamadı ve en sonunda beni sabah 05.00’te sezaryene aldılar. Allah’ım nasıl dualar ettim, sağlıklı bir çocuk olsun diye…
Doğum 3,5 saat falan sürmüş. Sıkıntılıydım çünkü nasıl tekmelemişse oğlum; (daha önce sağ yumurtalığımdan ameliyat olmuştum) dikişlerimi patlatmış, su yutmuş doğumdan sonra.
Odaya almadan önce, beni dinlenme odasında bekletiyorlar. Bir hanım sancılı. Bende de sancı var ama merak ediyorum. Doktora oğlumu sordum, ‘nerede benim yavrum?’ diye. ‘İşte’ dedi! İlerideki çocuğa bakınca öyle bir bağırdım ki ‘Aman Allah’ım bu ne çirkin şey, bunun için mi bu kadar çektim’ diye!!!
Doktor, ‘o değil, arkada uyuyan bir çocuk var, işte o’ dedi. Bir getirdi ki; aman Allah’ım bu ne tatlılık…
İtiraf edeyim mi? Diğer çocuk daha güzeldi aslında, ciğer benimki ama daha tatlı geldi o karalığına rağmen bana 
Doktor getirdi, getirirken de ‘işte senin fındık faren’ dedi. Evet, o benim cennet meyvem… Öyle tatlıydı ki, göğsümde uyurken o kadar masumdu ki anlatamam. Çaresiz, yapacak hiçbir şeyi yok, her şeyi senden…
İşte o an dedim ki; ‘Allah’ım bana öyle bir güç ver ki onu sonuna kadar büyüteyim…’
Şimdi 6 yaşında oğlum. 1 seneyi aşkındır da oğlumun babasından ayrıyız. Hayat bize kötü davrandı ama ben hala oğlumlayım, onu hiçbir yere bırakmam. Yalnız başıma onu büyütmek için çareler arıyorum, çalışıyorum.
Yalnız bir kadınım, kendimce bir iş yeri açtım bir sürü borçla. Fakat işler bazen kötü gidiyor. Arada isyan ediyorum ama oğluma bakınca ‘bu da geçecek’ diyorum. Ama ne zaman? Ne zaman ben de, oğlum da geceleri ağlamaktan kurtulacağız?..
Hiç kimseyle paylaşamıyorum bunları. Zayıf yönümü bulup, benim ve oğlumun canını acıtırlar diye kimseden de destek almadım annem hariç.
Ama bazen dayanılmaz oluyor hayat. Beni tek hayata bağlayan canım oğlum, Yağız’ım bana ‘anne’ dedikçe içim gidiyor.
Babasını görmüyor. Hem anne olmak hem baba olmak bu olsa gerek.
Onunla beraber maç yapıyorum sahalarda bir sürü erkeğin içinde. Ne yapayım, herkes babasıyla maç yaparken oğlum geride mi kalsın?..
Bazen geceleri kalkıp bakıyorum, ‘acaba bu günler geride kalacak, ben ve oğlum mutlu olacak mıyız, ne olur duyun sesimi?’ diyorum kâinata.
Ben oğlumsuz yapamam…
Rabbim işlerime düzen ver, mecburi evlilik yapmayayım, ortada kalmayalım. Allah’ım yardım et, dayanılmaz acılardayım…
Ancak oğluma her baktığımda içimi huzur kaplıyor…
Sözün kısası, herkese sesleniyorum! Çocuk yaparken iyice düşünün. Çünkü onun sorumluluğu hiçbir şeye benzemiyor.
Rabbim herkese, bana ve oğluma da yardım et.
Oğlum ve benim için bir mücadeledeyim, yolda kalmak istemiyorum.
Seni seviyorum canım oğlum, cennet meyvem Yağız’ım…
Perihan Kaleli
__________________
lifeandeath  pReNsEs
Çoğunuz paRçaLaRı kayboLmuş puzzLe gibisiniz..!
Kiminizin akLı,
Kiminizin kaLbi,
Kiminizin ruhu yok..!
birR çıqLıK buLsamM ! hiç sSusmayanN , yaDa biR cümLe beniİ anLatanN !
|