Biz, eşimle 2005 yılında evlendik. İlk önceleri eşim bir bebeğimizin olmasını çok istiyordu ama ben daha erken olduğunu düşünüyordum.
Bu kadar güzel bir duygu olduğunu bilsem, herhalde hiç tereddüt etmezdim. Aslında her zaman annelerimizin söylediği bir söz vardır ‘anne olunca siz de anlayacaksınız bizim kaygılarımızı ve korkularımızı’ derler. Ben anneme hep kızardım ama şimdi onu çok iyi anlıyorum.
Hamile kaldığımda çok sevindik, her ay düzenli kontrollere gittik; gerekli tahliller, her şey yapıldı.
Ben biraz zor bir hamilelik geçirdim çünkü düşük tehlikesi vardı, çok dikkatli olmam gerekliydi.
Son aylara girdiğimde, artık epey ağırlaşmıştım; ne rahat uyku uyuyabiliyordum ne de rahat hareket edebiliyordum. Ama en güzeli de bebeğimin hareketlerini seyretmekti, çok güzel bir duyguydu.
Ben en çok normal doğum taraftarıydım ama bebeğimin kafa yapısı biraz büyük olduğu için doktorum, eğer sancılar esnasında çatım açılmazsa beni hemen sezaryene alacağını söyledi. Biz de eşimle, sezaryen olmama karar verdik.
Doğumun gerçekleşeceği gün (6.12.2006) gidip hastaneye yerleştik, artık çok heyecanlıydım…
Beni hazırlayıp ameliyathaneye aldılar ve orada epidural olmaya karar verdim. Ameliyat başladıktan birkaç dakika sonra da bebeğimin sesini duydum… Ve onu gördüm!.. O kadar minikti ki… Tarifi imkansız duygu diye ben buna derim.
Bebeğim 4kg. 51cm doğdu. Çok sağlıklıydı ve herkes mutluydu. Birkaç gün sonra hastaneden taburcu olduk.
Bebeğim şu an dört aylığı geçti, adı ‘Cemal’. Çok sevimli ve bizim bir tanemiz.
Şu an bu yazıyı yazarken bile, onu düşündükçe içim titriyor, ‘anne olmak işte budur’ diyorum.
Bu güzel duyguları paylaşmamız için, biz annelere fırsat verdiğiniz için Annelergrubu.com’a teşekkür ediyorum.
Seni çok seviyorum bebeğim…
Annen
Halide Göktaş
__________________
lifeandeath  pReNsEs
Çoğunuz paRçaLaRı kayboLmuş puzzLe gibisiniz..!
Kiminizin akLı,
Kiminizin kaLbi,
Kiminizin ruhu yok..!
birR çıqLıK buLsamM ! hiç sSusmayanN , yaDa biR cümLe beniİ anLatanN !
|