Günlerden pazartesi; hastaneye yatışım gerçekleşti. Sezaryenle doğum yapacağım, belli artık. Yarın büyük gün, 4 senelik bir evliliğin sonunda büyük gün yarın! Hayatım boyunca hiç bu kadar uzun bir gün yaşamamıştım herhalde.
Neyse ki salı sabahı oldu, sabah 09:00’da sevgili doktorumuz Muhsin bey geldi ve ben hazırlandım; lokal anestezi olacağım ve minik Firuze’min göbek adını doktorumla birlikte koyacağız...
Benim belden iğnem vuruldu ve ameliyat başladı. O kadar heyecanlıyım ki… Doktorum benimle sürekli konuşuyor bu heyecanı bastırabilmek için. Karnım kesildi, açılıyor…
Dakikalar sonra mutlu son…
Ama 9 ay boyunca düşük olan tansiyonum, bebeğimin karnımdan çıkışını görüp göbek adını doktorumla beraber koymamıza izin vermiyor. Ben fenalaşıyorum ve narkoz veriyorlar...
Gözümü açtığımda karnım dikiliyordu. Tabi ki hemen besili tavşanımı sordum (doktorumuz bebeğime besili tavşanım diyordu), çok şükür iyiydi.
Dakikalar sonra odama alındım. Annem heyecan içinde başımda, eşimi henüz almamışlar.
Ve hemen bebeğim geldi. Aman Allah’ım böyle bir güzellik olamaz. 4.400 gram doğmuştu. Görür görmez “anne bu benim mi, ne çok saçları var” dedim...
O günden beri de çok şükür beraberiz, tam 6 ay oldu. Allah bizi ayırmasın.
Seni çok seviyoruz bebeğim...
Seda Yordam
__________________
lifeandeath  pReNsEs
Çoğunuz paRçaLaRı kayboLmuş puzzLe gibisiniz..!
Kiminizin akLı,
Kiminizin kaLbi,
Kiminizin ruhu yok..!
birR çıqLıK buLsamM ! hiç sSusmayanN , yaDa biR cümLe beniİ anLatanN !
|