|
KoooooLpa
Üyelik tarihi: Dec 2006
Mesajlar: 4,743
Tecrübe Puanı: 11 
|
Genç kızlığımdan bu yana çok düzenli olan adet döngüm, ilk defa şaşmıştı. İtiraf etmek gerekirse eşimle zor bir dönemden geçiyorduk ve bir bebek belki ikimiz içinde en son düşünülecek şeydi... Üstelik daha 8 aylık evliydik...Yani plansız programsız öyle birden belki her şeyi yoluna koymak için geldi bebeğimiz bizim hayatımıza...
Hastaneye eşimle birlikte gittik, hiç bir gariplik hissetmedim kendimde uyku dışında; işten geliyordum, saat 18:00 gibi yatıp, ertesi sabaha kadar kalkmıyordum...
Hastaneye gittiğimde de çok emindim ta ki asık suratlı nöbetçi laboratuar sorumlusu “hamilesiniz” diyene kadar... Neden ağlamaya başladığımı bilmiyorum... Belki çok hazırlıksız olduğum için... Belki çok erken olduğu için, ama öyle böyle ağlamak değil. Eve geldim, evde de devam etti; önce çok yakın bir arkadaşımı aradım, bana ağlamamam gerektiğini, bunun çok güzel bir şey olduğunu söyledi. Sonra ablamı ve diğer yakın arkadaşlarımı aradım, o arada eşimle hiç konuşmuyoruz... Eşim daha sonra yanıma geldi ve artık annemleri de arayabileceğimizi söyledi...
Müthiş güzel bir hamilelik geçirdim çok şanslıydım, gezdim, dolaştım, bol bol yüzdüm, hiç şişmedim, hiç bir problemim olmadı, bebeğim beni hiç üzmedi...
Bir iki doktor değiştirdim, sanki dünyada ilk ve tek doğum yapacak benmişim gibi. Sonunda birinde karar kıldım, iyi ki değiştirmemişim. Normal doğumu çok destekleyen birisiydi doktorum, bende çok istiyordum ama bebeğim bir türlü doğum kanalına girmiyor ve vakit gittikçe ilerliyordu.
Eşime daha başından söylemiştim, ‘doğumda kimseyi yanımda istemiyorum’ diye ablalarım ve bir iki arkadaş dışında. Ben ayıldıktan sonra, bebeğimi gördükten sonra haber verecektik ailelerimize.
Nitekim eşim beni kırmadı, ailesi şehir dışında olduğu için önceden haber verdik. İstanbul’a geldiler ama hastaneye gelmek için bizden haber beklediler.
Doktor 21 Ekim 2005 sabahına kadar süre vermişti, nst’ye bağlandım, sancım çıkmıştı ama ben hissetmiyordum. Daha sonra tekrar bakıldı ve bebek kanala girmediği ve kalp atışları yavaşladığı için ameliyata alındım. Ameliyata girerken çok yakın bir arkadaşım vardı yanımda sonra ablalarım gelmiş.
Ameliyattan sadece; “bebeği göremem, bana bir şey olur, ona bir zarar gelir” diye korkmuştum, ama Allah’ım bana öyle bir güç verdi ki ve biliyorum bunu bütün annelere veriyor...
Gözlerimi açtığımda yoğun bakımdaydım; bana çok güzel bir bebeğim olduğunu söylediler, ameliyathaneden çıktım kapıda eşim vardı. Canım çok yanmasına rağmen, ona hemen kızımızı sordum, Ayşe Verda’mızı; “çok güzel” dedi, ağladım, o da ağlamaya başladı. Yukarı çıktık, kapıda ablalarım ve yakın arkadaşlarımız vardı, hepsi ağlıyor.
Bebeğimi getirdiler... Allah’ım... Eminim bunu herkes yaşadı; böyle kucağımda duran küçücük bir şey, sizin göğsünüzde ağlıyor; nasıl anlatayım... Kelimeler yeter mi?
Annem geldi, sonra eşimin ailesi; herkes sevinçten delirecek gibi... O an şükrettim bize böyle bir evlat verdiği için... Ve dua ettim “anne olmak isteyen herkese bu duyguyu yaşatsın” diye...
Şimdi kızım 6,5 aylık, sağlıklı ve mutlu bir bebek... Gün geçtikçe büyümeye devam ediyor...
Evet, aylarca bu siteden okudum doğum hikayelerini; kimilerini gülerek kimilerini ağlayarak... Sonunda bana da kısmet oldu... Darısı nice anne adaylarının başına...
Sevgilerimle...
Aylin Metin
__________________
lifeandeath  pReNsEs
Çoğunuz paRçaLaRı kayboLmuş puzzLe gibisiniz..!
Kiminizin akLı,
Kiminizin kaLbi,
Kiminizin ruhu yok..!
birR çıqLıK buLsamM ! hiç sSusmayanN , yaDa biR cümLe beniİ anLatanN !
|