23-01-2008, 21:22
|
#55 (permalink)
|
|
KoooooLpa
Üyelik tarihi: Dec 2006
Mesajlar: 4,743
Tecrübe Puanı: 12 
|
Sürpriz bir bebekti Yağız. Kasıklarımdaki ağrılar geçmeyince doktora gidiyorum ve rahmimde bir sürü kist olduğu saptanıyor. Birkaç doktor ancak uzun bir tedaviden sonra bebek sahibi olabileceğimi söylüyor. Her ne kadar o anda çocuk düşünmesek de olmama ihtimali yıktı beni. Düşünmek bile çok kötüydü olmama ihtimalini... Derken 1 ay sonra hamile olduğumu öğreniyorum.
Yaklaşık dört aylık hamile olduğumda cinsiyetini öğrenme heyecanı sarıyor eşimle ikimizi. Ama eşimin 3 yeğeninde kız olması ve sülalede son dönemde doğan tüm bebeklerin kız olması, bizimkinin de kız olacağını düşündürmüyor değil. Fakat bekarlığımdan beri hep bir oğlum olsun istedim. Eşimin illaki erkek olsun fikri hiçbir zaman olmadı zaten, ama sevinmedi de değil yani...
‘Anne olacağım’ fikrine alışmak zor geliyor ilk başta, ama karnım biraz büyüyünce, tekmeler şiddetlenince şunu düşünmeye başlıyorum; ‘karnımdayken bile ne kadar çok seviyorum ki doğunca deliririm herhalde’ diyorum.
Doktorum diyor ki; “doğduğunda da karnındaki kadar hareketli olursa yandın sen, 9 aylık bir bebek anne karnında bu kadar hareket edecek yeri nerden buluyor” diye şaşırıyor.
Derken, doğuma 15 gün kalana kadar devam ettiğim işimden ayrılıyorum ve doğumu beklemeye başlıyoruz. Her şey hazır sadece oğlum gerek. Rutin kontrole gidiyoruz eşimle birlikte, doktor suyumun azaldığını suni sancı vereceğini, olmazsa sezaryen yapacağını söylüyor. Tercihimiz normal doğum.
Veeee 6 saat süren ve dayanılmaz sancılardan sonra normal doğumla oğlum dünyaya geliyor. Doktorumuz diyor ki; “dokun ona, bak senin bebeğin, 9 aydır karnında taşıdığın oğlun işte” diyor. Ama ben korkuyorum dokunmaya. Ağlıyor, ama sesi o kadar az çıkıyor ki, ayrıca da mosmor. Sonra dokunuyorum ve içimde inanılmaz bir sıcaklık, belki bugüne kadar çok şeye sahip oldum, ama ‘sahip olduğum en güzel şey’ diye düşünüyorum bir an. Sonra sürekli sayıkladığım tek şey var; ‘eli ayağı sağlam mı?’ Doktor ‘evet’ diyor ben tekrar soruyorum...
Eşime doğumla ilgili bir vasiyetim var, çok korkuyorum hastanede bebeğimin karışmasından. Ona dedim ki hamile olduğumdan beri; ‘doğumdan sonra sen beni bırak, direk bebeğimizi takip et, şeklini şemalini iyice ezberle ki kaybolmasın.’ Yersiz bir korku belki ama aklıma yer etmiş bir kere, eşim onu takip etmezse rahat edemem.
Doğumhaneden ilk önce oğlumuz çıkıyor, tabii eşim vasiyetime istinaden bebeğin yüzüne bakıyor iyice tanımak için fakat takip etme gereği duymuyor, çünkü düşündüğü tek şey; ‘bu bebek annesinin kopyası hayatta kaybolmaz’ 
Sonra oğlumlu günler başlıyor, inanılmaz sıkıntı ve de eşsiz mutlulukların hepsi bir arada. Allah isteyen herkese nasip etsin. Böyle bir mutluluk yok. Doğduğundan beri her şeyimiz, mutluluğumuz biricik oğlumuz ve adını koyamayacağım eşsiz güzelliklerin tümü bizim için. İyi ki doğdu, iyi ki hayatımızda var.
Eve gittiğimde bana sarılıp, “annem” dediğinde dünyalar benim oluyor. Şu anda 17 aylık Yağız, ama sanki hep bizimleydi, hep yanımızdaydı sanki.
Binlerce şükürler olsun ki; iyi ki varsın bir tanem iyi ki hayatımızdasın. Sen olmasan sevginin tam anlamını bilemez, böyle bir mutluluğu yaşayamazdık. Baban ve ben her zaman yanında olacağız, şartlar ne olursa olsun...
Seni çooook seviyoruz.
Tüm annelere bebekleriyle birlikte uzun, sağlıklı ve de mutlu ömürler diliyorum.
Sevgiler...
__________________
lifeandeath  pReNsEs
Çoğunuz paRçaLaRı kayboLmuş puzzLe gibisiniz..!
Kiminizin akLı,
Kiminizin kaLbi,
Kiminizin ruhu yok..!
birR çıqLıK buLsamM ! hiç sSusmayanN , yaDa biR cümLe beniİ anLatanN !
|
|
|