Eşimle 3 buçuk yıl boyunca görüştükten sonra evlendik. Çok zor geçen bir zamandı. Çünkü eşim Samsun’da, ben İstanbul’daydım. Üstelik bu arada bir de askere gitti.
Neyse sonunda hasret bitti, evlendik ki bu seferde Samsun’a gittiğim için aile hasretim başladı. İlk aylarımız çok zor geçti, alışamadığım için çocuk planlarımızı erkene aldık. Ve evliliğimin 6. ayında isteyerek hamile kaldım. Fakat yaşadığım zor günler hamilelik psikolojisiyle daha da zorlaştı ve 21 gün süren kanama sonucunda 3 aylık yavrumu kaybettim.
Yaşadığım bu kötü olay ve korkunç geçen kürtajımdan sonra, 5 ayda zor toparlandım. Allah eşimden razı olsun, bana çok destek oldu her zaman.
Bir gün bebek gördüğümde, artık ağlamadığımı fark ettim. Tekrar hamile kalmaya hazırdım artık ve korunmayı bıraktığım gibi bebişime hamile kaldım, düzenli doktor kontrolündeydim. Ve artık hiç kimsenin, hiçbir şeyin beni üzmesine izin vermiyordum.
4. ayımda kızım olacağını öğrendik, deliler gibi sevindik, kocam müjdeyi herkese verdi, kız olmasını çok istiyorduk. Hamileliğim çok zor geçti, doğuma girmeden 5 dakika önce bile kustum ve sonuçta sezaryenle doğumumu yaptım. Küçük kuşumu kollarıma verdiler.
İlk bebeğimden dolayı kızımı da kaybetme korkusunu çok yaşadım, aslında hala da yaşıyorum. Allah kimseye evlat acısı göstermesin. Kızım şu anda 6 aylık ve çok tatlı, iki tane minicik dişi var. Babası da ben de onun için deli oluyoruz.
Not: Evliliğim boyunca bana yaşattığı tüm güzellikler için; bana karşı sabrı, anlayışı için ve anneliği bana tattırdığı için eşime sonsuz teşekkür ediyorum. İyi ki var, iyi ki benim hayatımda. Onu çok seviyorum...
__________________
lifeandeath  pReNsEs
Çoğunuz paRçaLaRı kayboLmuş puzzLe gibisiniz..!
Kiminizin akLı,
Kiminizin kaLbi,
Kiminizin ruhu yok..!
birR çıqLıK buLsamM ! hiç sSusmayanN , yaDa biR cümLe beniİ anLatanN !
|