|
KoooooLpa
Üyelik tarihi: Dec 2006
Mesajlar: 4,743
Tecrübe Puanı: 11 
|
2003 Aralık ayı işten geldim, reglim biraz gecikti. ‘Acabalar’ içinde ben gecenin kör karanlığında koştum eczaneye, test aldım. Eve geldim hemen testi yaptım, evet iki çizgi vardı beklediğim. Hazır mıyım, ne olacak, cinsiyeti ne, nasıl yaparım, işim, kariyerim; kafamda bir sürü soru???
Normalde sabırlı bir insan olan ben, elim hemen telefona gitti. “Aşkım ben hamileyim” bir an sesi gitti Ümit’imin; “yandık şimdi” dedi, bozuldum biraz bu lafına; onunda benimde beklediğim bir şey değildi gerçek bir bebek. 2000 Eylül ayında evlenmiştik, ama yinede düşünmüyorduk henüz; küçük ama koskocaman bir sürpriz.
Ümit eve geldiğinde bana sıkı sıkı sarılıp “resmimiz çok güzel olacak diyordum sana, göreceksin çok güzel olacak, merak etme bir tanem” dedi. Ertesi gün birlikte doktora gittik, bebek gözükmüyor ama bir kesecik var, “kan testinde tam belli olur” dedi doktorumuz. Kan testi falan derken bebek varrrrrrrrrrr.
3. ayımıza kadar aynı doktora gittik, ama saatlerce hastanede muayene sırasını beklemek beni öldürüyordu (özel hastane olmasına rağmen). Doktorumuz tekrar kan testi istedi, kan testlerini aldığımda dikkatimi bir şey çekti; benim kan grubum pozitif eşiminki negatifti, kanlarımız uyuşmuyor demekti.
Bende bir panik, doktoruma ulaşmaya çalışıyoruz; sözde oradaki eleman ya operasyonda ya da hastası olduğunu söylüyor. “O zaman notumu iletin, önemli bir durum olabilir” diyorum “kızda hiçbir işaret yok.”
Çok sinirlendim; hemen hastaneye bir yazı faksladım, beş dakika sonra hastanenin halkla ilişkiler müdürü beni aradı, özür özür üstüne; ertesi gün randevu verdi. “Kesinlikle beklemeyeceksiniz hemen doktorunuzla görüşeceksiniz” nerdeeeee!!! Ben kızmıştım bir kere; o gün doktorumla görüştüm ve anne pozitif olduğunda bir problem olmayacağını öğrendim.
Ama dedim ya, kızmıştım. Arkadaşlarımın tavsiyesiyle başka bir doktora gittim. Dünyalar tatlısı Dr. Semra Şentürk; bütün raporlarım, testlerim elimde, randevumu aldım ve gittim. Çok şanlıyım böylesine güzel bir insanla tanıştığım için. Her ay rutin kontrollerime gittim. Ama 6. ay halen bizim bal arısı kendini göstermiyor.
Doktorum renkli dobler istedi o zaman öğrendim meleğimin kız olduğunu, dünyalar benim olmuştu, olmuştu olmasına ya babası ne diyecekti. Eşimi aradım ve kızımız olacağını söyledim. “Hayırlısı olsun!” dedi buruk bir sesle (hemen hemen her babanın kalbindeki aslan misali).
Her şey güzel gidiyordu, mide bulantılarım haricinde. 9 ay bilfiil öğğ hallerindeyim ben. Bir akşam eşim işten geldi, ateşler içinde yanıyor. Ben de var gücümle ona ilaçlar veriyorum. Yaklaşma sana da bulaşacak dese de, ben hiç dinlemiyor, ona yardım etmeye çalışıyorum.
Sonra bende bir mide bulantıları, sabaha kadar; ertesi gün kalkıyorum, banyodan çıkamıyorum. Hemen doktorumu arıyorum, bazı testler istedi benden ama durmuyor takside, hastanede, her yerde sürekli...
Su içsem çıkarıyorum, artık yürüyemeyecek halde, testleri doktoruma götürdüm. Aksi bir şey yok ama neden midem böyle. Serum takılıyor bana, bu arada telefonum susmuyor; işten, evden, eşim, herkes arıyor. Yok bir şeyim yok ama neden? O gün öyle geçiyor, eve gelip dinleniyorum.
Eşim geldi “nasılsın?” dedi adamcağız ve bende bir öğürme tutamıyorum kendimi, ertesi gün iyiyim, işe devam. Son 15 günüme kadar çalıştım, hoplaya zıplaya eşim izne çıktı, ben hala çalışıyorum. Kızıyor bütün aile bana; “yollarda doğum yapacaksın” diye...
Son bir hafta, ben artık yürüyemiyorum. Oldukça kilo aldım, 18 kilo falan. Son gece doktorum “saat ondan sonra bir şey yeme içme” dedi. Ben de “midem kazınıyor, açım” diye bağırıyorum. 29.07.2004 sabahı, kayınvalidem, annem, eşimin kardeşi, eşim, hepimiz hastanenin yolundayız. Bende biraz duygusallık (aramızda kalsın sinirliyim, eşime kızdım, evime temiz gelmek istiyorum ya, son kez şöyle bir evimi sileyim dedim, bana kızıyor doğuma gidiyorsun halen temizlik mi?).
Ablam yeğenimle birlikte, hastane önünde beni bekliyor. Yatışım vesaire işlemlerini eşim hallediyor, o iğrenç pembe gömleği de giyiyorum. Tamam ben doğuma gidiyorum artık, sedye geldi, “ya ben çıkarım” desem de hoooop sedyedeyim. Herkeste bir süzülüp büzülme, göz yaşlarını saklıyor bütün aile. O arada başkaları da geliyor yanımıza, eşim elimi sıkı sıkı tutuyor, işte o an EŞİMİN BENİ HALEN ÇOK SEVDİĞİNİ anladığım andır, el sallayıp giriyorum ameliyathaneye.
Hoş geldinizler, hemşireler, hepsi başımda. En önemlisi doktorum yanımda; “erkek arkadaşlar lütfen dışarı” diyor doktorum, karnıma bir şey sürüyor, önlüğü kapatıyor ve anestezi, ben korktum uyumayacağım diye. Uyanmak üzereyim doktorum “kanamaya meyilli gibi kum torbası koyun” diyor.
Ameliyathaneden dışarı çıktığımda eşimi görüyorum. Ağlamaklı ben, canım yanıyor, “bebeğim nasıl?” diyorum, “dünya tatlısı, merak etme sağlıklı” diyor eşim; “en az senin kadar tatlı.” “Adı Melis olsun lütfen” diyorum aşkım “tamam” diyor.
Sonraaaaa kızım geliyor, dünyalar benim. Onu ilk emzirdiğim anda; “ANNEYİM, BENİM BİR MELEĞİM, BALIM BAL ARIM VAR” diyorum.
Sorunsuz, sağlıklı bir bebek; çok şanlıyım. Allah’ıma şükrettim o an, bana, bize bu canı verdiği için ve hamileliğim boyunca bebeği olmayanlar için ettiğim dualar gibi bir kez daha ettim duamı onlar için.
Allah isteyen herkese bu duyguyu yaşattın. Benim de doğum hikayem bu. Balım şu an 22 aylık ve çok akıllı. Bir o kadarda yaramaz bir melek.
SENİ ÇOK SEVİYORUM ANNECİM, İYİ Kİ VARSIN.
Sevgilerimle...
Zekiye Karakaş
__________________
lifeandeath  pReNsEs
Çoğunuz paRçaLaRı kayboLmuş puzzLe gibisiniz..!
Kiminizin akLı,
Kiminizin kaLbi,
Kiminizin ruhu yok..!
birR çıqLıK buLsamM ! hiç sSusmayanN , yaDa biR cümLe beniİ anLatanN !
|