KOOLPA

morejderha

Merhaba Anne;

Böyle başlayan cümlelerimizin devamı nasıl gelirdi? Duymayalı öyle çok zaman olmuş gibi ki… Oysa sadece 50 gün oldu. Sensiz geçen elli gün.Dokunamadan,sesini bile duymadan,varlığını hissetmeden…

Hep kafamda aynı soru: Nasıl yaptın anne?Neydi seni ölüme sürükleyen?Canın yandı mı anne?Pişman oldun mu geri dönemeyeceğini bildiğin halde?

Telefonlarım sürekli çalıyor anne. Ama hiç biri sen olmuyorsun. Hiçbir yol sana gelmiyor. Hiçbir yüz sana benzemiyor ya da her yüz sen.Şiireki gibi “Sen gittin ya artık herkes sana benzeyecek.”mi anne?Yoksa ben beyhude bir çabayla sana benzemesini mi umacağım gördüğüm her yüzün?

Sabahlar geceye,geceler sabaha varmıyor anne.Ne zor uyanırdım hatırlıyor musun?Artık eskisinden de zor uyanıyorum anne. Gözümü açar açmaz olmadığını hatırlıyor, gözkapaklarımı sıkıca tekrara kapıyorum. Bu dünyaya ebediyen gözlerimi yummak istiyorum çünkü.Sen gibi…

Eve her gelişimde o kilometrelerce yol hiç bitmeyecekmiş gibi gelirdi bana. Bir an önce sana kavuşmak isterdim. Eve her gelişim sana kavuşmak içindi çünkü.Oysa simdi sana kavuşmanın bildiğim tek bir yolu var.Senin yaptığını mı yapmalıyım anne?

Kızıyorum sana hem de her geçen gün daha büyük bir ökeyle.Yine kavuşacağımız günü bekliyorum. Hem doyamadığım sana sonsuza dek doymak hem de hesap sormak için.

Birini bildiğin,tanıdığın tüm değerlerden daha çok severken,kalbin onu her hatırladığında ezilirken aynı kalbe öfkeyi de sığdırmak nasıl bir duygu bilir misin?Ben sayende öğrendim anne.Sayende daha bir çok şeyi öğrendim. Ne kadar güçlü bir insan olduğumu,tüm dünyaya lanet okumak isterken sabredebileceğimi,hayatımdan sonsuza dek çıkardığımı sandığım insanları affedebileceğimi ve bencilliğin nelerle sonuçlanabileceğini…

Sonra bitmek bilmeyen hediyelerin…Ölümünle bile bir şeyler hediye ettin bana.Kendimle barıştım.Ben,ben oldum sayende anne.Senin küçük beyaz kelebeğin değilim artık.Galiba kelebek kadar masum da değilim.

Doymayacakmışız birbirimize meğer.Meğer o yüzdenmiş uyurken dakikalarca seni seyredişim,yüzünün her kıvrımını kafama kazımak isteyişim,her “Sabah erken kalkacaksın yat.”deyişinde 10 dakika daha oturmak isteyişim. Yanındayken bile birini özlemek nasıl bir duyguymuş senle öğrendim ben anne.

“Umut vardan ileridir.”derdin.Nasıl tükettin umutlarını,gülüşün nasıl yarım kaldı anne?

Ne çok soru soruyorum yine. Çocukluğumdaki gibi bitmek bilmeyen sorularıma verilecek cevapların var mı anne?Yoksa soruların ve cevapların birbirini kovalamadığı için mi yoksun?

Hayallerimi de götürdün beraberinde anne.Ya hayallerimi de almasaydın ya da ben de gelseydim anne.

Keşkeler de seçenekler de anlamsız değil mi?Sen seçilmesi en zor olanı seçtin. Zor bir kadındın,zor yaşadın,zoru seçtin.Oysa ne kolay özetleniverdi hayatın. Zor yaşadın,zor öldün.

Ne bıraktın ardında? Çocukların,eşin,adın…Hangisi geride bırakılacak kadar değerliydi ya da hangisi yanında götüremeyeceğin kadar ağır bir yük?Artık hafifledin mi anne?Ama ben ağırlaştım?Ben nasıl hafiflerim anne?

Şu dünyada herkes bana yabancı bir tek sen aşinaydın. Sen gittin yabancı kaldım kendime bile. Sevmek çok zormuş be anne. Bilseydim ki kalbim parça parça olacak yine seni severmiydim? Ben aşkı başkalarıyla yaşadım sanırken meğer gerçek aşk sana duyduğummuş anne.

Korkuyorum anne. Sesini,yüzünü,tavrını,yürüyüşünü;sana ait küçük de olsa herhangi bir şeyi unutmaktan korkuyorum.Onun için sürekli senden bahsetmek isteyişim.

Evdeki hiçbir şey sen gibi kokmuyor. Kokunu özledim anne. Hatırladığım son kokun sana ait değil,elimdeki soğukluk senden değil.Tenine dokunmayı özledim.Hatta ben konuşurken uyuya kalmanı özledim.O mis gibi çay kokunla uyanmayı,senin hazırladığın kahvaltı sofrasında huysuzluk yapmayı özledim. Evin içinde şarkı mırıldanarak dolaşmanı,bana yeşil yeşil bakmanı özledim. O yeşilliklerde huzur bulmayı özledim.Yeniden senin küçük kızın olmayı özledim.

Gelemeyeceğini bildiğim halde bana gelmeni özledim. Özledim işte.

alıntı

__________________
Talking's not always the best thing.