KOOLPA

denemes

Sinema okullarında neredeyse her dönem popüler olan "geyik" konuları vardır. Bazı yönetmen adayları henüz öğrenciyken ilk uzun metrajlı filmlerini yapmış olmak için anlamsız bir mücadele verirler. Özellikle dijital teknolojinin uzun metrajlı home movie'lere olanak verdiğinden beri gereksiz "benimki seninkinden büyük" yarışından galip çıkanların sayısı artmaya başladı. Tabii bu filmlerin tamamına yakını vizyona girme veya festivallerde gösterilme şansı bulamıyor ve bir gençlik hatası olarak arşivlerde yerini alıyor. Şüphesiz bir de pornografik film çekme hadisesi vardır. Kameraya, kurguya az çok hakim olan sinema öğrencilerinin geleceği düşünüp umutsuzluğa düştükleri anda imdatlarına tuhaf bir "porno film çekmek lazım" formülü yetişir.

Fakat Türkiye'de yeraltı çekimleri dışında bir porno film endüstrisinin olmadığı da göz önüne alınırsa bu formüllerin içki mezesi olmaktan başka bir amacı olmadığı ortaya çıkar. Bu arada kimi öğrencilerin deneysel kısa filmlerinde bir takım "found footage" görüntüleri müzik eşliğinde kurguladıklarını da hatırlatalım. Deneysel sinemacı Sabri Kaliç'in böyle bir projeyle okulunu ayağa kaldırdığı söylenir mesela.

Şeker Kız Candy gibi sevimsiz bir isme ve itici bir afişe sahip olan filmimiz sinema okullarına özgü bazı evrensel mevzuları senaryoya gayet keyifli bir şekilde yerleştirmeyi başarıyor, fakat İngiliz gerçekçiliğinden uzaklaşıp yaratıcılıkla alakası olmayan belden aşağı esprilere sığındıkça profesyonel çekilmiş bir öğrenci filmi olmaktan kurtulamıyor. Filmin Murat Şeker'in 2 Süper Film Birden'ini anımsatan öyküsünde iki sinema öğrencisi, entelektüel sinema eğitmenlerinin ve doğu avrupalı okul arkadaşlarının aşağılamalarına rağmen konvansiyonel bir sinema filmi yapmanın hayalini kuruyorlar. Potansiyel bir yapımcının ünlü bir porno aktrisini filme dahil etme şartını yerine getirdikten sonra da konulu porno projesine dönüşen filmleri üzerinde çalışmaya başlıyorlar.



Şeker Kız Candy'nin sinemaya bakışı filmin "film olsun da nasıl olursa olsun" mantığındaki taze yönetmenlerinden çok farklı değil. Sinema eğitiminin sinema tarihinin dehlizlerinde kaybolmuş tuhaf eğitmenler tarafından verildiğini düşünen, sanat sineması hastası doğu avrupalı öğrencileri de cinsel yönden aç yeniyetmeler olarak gösteren film, porno film yapımcılarıyla sinema okululunun buluşmasının müthiş bir fikir olduğuna inanıyor. Bu buluşmadan çıkan "deneysel" çalışmanın ise porno sinemasına yeni bir soluk getireceğine inancı tam.

Sinema okullarının öğrencileri tarihi siyah beyaz filmlerle zehirlediğini düşünen ve sonuna kadar alaylılığı savunan "piyasacı" kesimin bu filmdeki anti-entelektüel aşağılamardan keyif alacağına şüphe yok. Fakat eğer siz de öyle düşünmüyorsanız, iki kafadarın porno film çekmeyi neden bu kadar çabuk kabullendiğini sorgulayabilirsiniz bizim gibi.

Üstelik sinema eğitimi alan bir insan için "yetişkin" sektörünün en büyük ödülünü almanın ne gibi bir anlamı olabilir, o da açık değil. Dediğimiz gibi bu film daha çok, ne olursa olsun film çekmeyi kafaya koyan ve bunun için her şeyi göze alan saplantılı bir hırsı temsil ediyor. Nedense söz konusu olan film yapmak olduğunda filmi yapmanın kendisi başlı başlına yeterli bir niteliğe dönüşüyor, bizde de durum sanırım biraz böyle.



Candy için, fazla kurcalamaya gerek yok, bel altından beslenen öylesine bir komedi filmi demek de mümkün aslında. Sanıldığı gibi erotik yönleri yok ama cinsel göndermeleri sinema tarihine yapılan göndermelerden hiç de az değil. Sinema göndermeleri demişken başta Annie Hall olmak üzere Woody Allen filmlerine yapılan göndermeler de Candy'nin oyalayıcı yönleri arasında.

Sinema öğrencilerinin parti filmi gibi düşünülebilecek Şeker Kız Candy her ne kadar sulu Amerikan gençlik filmlerinin izinden gitmeyi tercih etse de, senaryoda saf kan İngiliz yazarların parmağı var. İşin ilginç yanı yine İngiliz sinemacılardan yakın zamanda Dark Side Of Porn adını taşıyan son derece ilgi çekici bir belgesel izlemiştik. Channel 4 yapımı olan ve toplam dokuz bölümden oluşan belgesel porno filmciliğin bilinmeyen yönlerini ortaya koyuyordu. Los Angeles'taki dev stüdyolardan İngiltere'deki amatör çekimlere uzanıyor ve o dünyanın karanlık, insanlık dışı, istismara dayalı yüzünü gösteriyordu.

"Yetişkin filmleri" sektörünün karanlık yüzünü hatırlayınca Candy'nin çocuksu hafifliğini ve gerçeklerden uzak hayalciliğini ciddiye almanın imkanı yok. İki sinema öğrencisi çeşitli badireler atlattıktan sonra film yapmayı başarıyor, o kadar. Aferin demek, bu tehlikeli hırsı övmek pek mümkün değil.